Wir schaffen das!

Vanwege aanstaande fabrieksuitbreiding slaan we de wintersportvakantie dit jaar een keer over. Ik ben nog bezig met het digitaal inplakken van de wintersportfoto's van vorig jaar, dus ik kan toch een beetje in de stemming blijven. Ik hoop dat onze jongens straks net zo in de stemming komen van de wintersport als ik. Ik betwijfel of ik er naar uitkijk dat ze over een x aantal jaren mij aan alle kanten voorbij komen skiën. Waarschijnlijk zal het voor mij best confronterend zijn om te zien hoe makkelijk zij van allerlei kleuren pistes naar beneden glijden. Ergens halverwege ben ik dan waarschijnlijk vooral bezig hoe ik überhaupt naar beneden kom zonder anderen teveel fotomomenten te gunnen waarop ik in crash houding ergens op of naast de piste lig. Gelukkig is het gebruikelijk dat anderen je dan helpen, dus misschien kom ik dan met wat hulp toch nog fatsoenlijk naar beneden.

Dat doet me denken aan wat ik een aantal jaren geleden meemaakte. Ik stond klaar om in te stappen in een vierpersoonsstoeltjeslift. Ik stond voor het op één na rechtse poortje. Op het rechterstoeltje werd door de liftbediende één voor één een kindjes van een skischoolklasje op het stoeltje gezet omdat ze te klein waren om zelf op het bewegende stoeltje te komen. De liftbediende gaf mij een knikje en ik begreep dat hij mij daarmee vroeg op het kindje naast mij te letten en te helpen. Ik knikte terug.

Halverwege de rit naar boven bewoog het roze skihelmpje naast mij. Een eveneens grote roze skibril keek mij aan en een klein stemmetje daarachter vroeg: "Können Sie mir helfen auszusteigen?" Ik antwoordde "Ja" in mijn beste Duits en probeerde dat te bevestigen met "Wir schaffen das!" Hoe kon ik weten dat dit jaren later een politiek heel gevoelige term zou worden? Op dat moment was het ons in ieder geval duidelijk. Er verscheen een klein lachje tussen de roze skibril en een roze sjaaltje bij het meisje naast mij en ik voelde me ergens ineens toch heel positief verantwoordelijk.

Bijna bij het bergstation aangekomen bewoog het roze skihelmpje weer mijn kant op. De veiligheidsbeugel ging naar boven. Ik maakte mij klaar om uit te stappen, het roze jasje naast mij onder de schouders vast te houden om ons samen van het liftstoeltje te laten glijden. Op dat moment doe je toch even extra je best om dit goed te doen. Ik tilde haar op en zette haar op de sneeuw. Met een klein laatste zetje gleed ze zo weg van de lift. Halverwege haar glijtocht naar de rest van het klasje keek ze al glijdend nog een keer om en zwaaide als bedankje naar mij. Ik stak mijn duim omhoog. Daarna verdween ze met het klasje met schijnbaar gemak zo de helling af.

Achteraf was het misschien toch confronterend dat dit kleine meisje op haar jonge leeftijd al veel beter kon skiën en Duits spreken dan ik. Toch had ze mij even nodig en wij samen hadden er op dat moment alle vertrouwen in dat wij dat zouden 'schaffen'. Met dit positieve gevoel kwam ik wellicht minder elegant maar wel voldaan beneden.

Martijn Fabriek.