Brandende nieuwsgierigheid

Natuurlijk ben ik ook nieuwsgierig. Anderhalve week geleden hoorde ik op vrijdagavond zoveel sirenes zo kort op elkaar dat ik ook wilde weten wat er aan de hand was. Daar hoef je de deur niet meer voor uit. Dankzij sociale media als Twitter krijg je snel de informatie die je wilt weten. Het blijkt brand in een bedrijfspand te zijn. Vanuit ons raam op de tweede verdieping waren de vlammen te zien boven de ervoor liggende woonwijken.

Aan de ene kant ben je blij dat het geen woning betreft waar de kans op persoonlijke ongelukken op vrijdagavond veel groter is. Ook het voorgoed verloren gaan van heel persoonlijke en daarom onvervangbare eigendommen bij een woningbrand lijkt mij verschrikkelijk. Wellicht kan je je dat pas echt voorstellen als het je overkomt. Aan de andere kant weet je wel dat bij een bedrijfsbrand dit direct gevolgen heeft voor een ondernemer met zijn familie en eventueel werknemers met hun families. Dat is de wrange werkelijkheid.

Wat helemaal wrang is, vooral voor betrokkenen en de aanwezige hulpdiensten, dat er een paar pubers rondliepen die zo'n brand blijkbaar erg grappig vinden. Lachend riepen ze "Allahu Akbar" wat nogal een negatieve klank heeft omdat het vooral geassocieerd wordt als er iets verschrikkelijks gaat gebeuren. Deze pubers zijn weggestuurd door de politie vanwege dit totaal ongepast gedrag. Ik kan me voorstellen dat de politie op dat moment druk is met andere dingen, anders hadden ze deze pubers van mij wel ergens vast mogen zetten om hierover even goed na te denken. Daarna laat je de ouders hun kinderen ophalen. Waarschijnlijk weten die ouders nu nergens van.

Het was erg druk in de buurt. Blijkbaar prikkelt zo'n brand toch de nieuwsgierigheid van velen die het als een soort belevenis van zo dichtbij mogelijk willen meemaken. Dat hierdoor de brandweer gehinderd wordt is blijkbaar van ondergeschikt belang ten opzichte van enkele ramptoeristen die branden van nieuwsgierigheid. Misschien stonden daar ook wel ouders tussen. Afzetlinten van de politie worden gewoon genegeerd om zo dicht mogelijk bij de brandweer te komen om nieuwsgierige behoeften te kunnen vastleggen met hun mobieltje.

Als Puttenaren spreken we er schande van dat een paar pubers ongepaste dingen roepen en lachen terwijl een Puttense ondernemer zijn onderneming tot aan de grond toe ziet afbranden. Misschien is het ook goed om schande te spreken over onszelf als Puttense inwoners en Puttense ouders. Alleen maar omdat we onze nieuwsgierigheid naar rampplaatjes soms belangrijker vinden dan hulpverleners de ruimte te geven om mogelijk te redden wat er nog te redden valt.

Martijn Fabriek.