• Ronald Elbertsen is een van de routiniers van Volic, dat al jaren met een vaste kern speelt.

    Eigen foto

Al een kwart eeuw basketbalplezier bij Volic

PUTTEN Hij is 25 jaar lid van Volic, waarvan twintig jaar als speler van het eerste. Daarnaast is hij zes jaar algemeen bestuurslid en traint het onder-10 team. Als betrokken clubman hoort Ronald Elbertsen (37) tot de vaste kern van de Puttense basketbalvereniging, waar 'plezier en sportiviteit' het motto is.

Marco Jansen

 

Elbertsen sloeg vorige week een training over en kan er prima mee leven als hij dan op zaterdag wat minder speelminuten maakt. ,,We zijn met zestien spelers en iedereen moet kunnen spelen. We spelen om te winnen, maar niet meer ten koste van alles. Het moet vooral leuk zijn en we hebben dan ook vooral enorm veel lol met elkaar. Na 4x10 minuten fanatisme staat gezelligheid hoog in het vaandel.'' Kijken naar de jeugd, coachen, fluiten of ergens anders mee helpen; Elbertsen is graag betrokken bij de vereniging, die vier teams in competitie heeft en een recreantenteam. ,,Het aantal senioren werd wat minder, maar we gaan nu weer richting de tachtig leden. Toch moet een klein clubje het dragen. Ik bemoei me graag overal mee en ben als algemeen bestuurslid een 'vliegende keep'. Ook geef ik nog training aan de allerjongste jeugd. Vroeger heb ik ook dames getraind, maar dat team is er sinds twee jaar niet meer. Meisjes spelen nu gemengd en een apart meisjes- of damesteam in de toekomst zou mooi zijn.''

 

VRIENDENCLUB De nu 37-jarige Puttenaar voetbalde als kind bij SDC Putten, maar was net niet goed genoeg voor een jeugdselectieteam. Het plezier verdween en hij sloot zich aan bij basketbalclub Volic, waar al vriendjes van school speelden. ,,In deze balsport vond ik het plezier weer terug'', zegt Elbertsen, die van O14, O16 en O18 op z'n 17e in het eerste team belandde. Twintig jaar later speelt de 2,02 meter lange Elbertsen daar nog steeds, meestal als center of forward. Net als zes andere teamgenoten waar hij in de jeugd mee begon. ,,Dat is ook de kracht van Volic: het is een vriendenclub geworden en 'ons kent ons'. Mensen komen en gaan, maar de basis is wel heel sterk. Ik kon mij door de jaren heen prima staande houden en deed leuk mee in de top-5 van doelpuntenmakers. Met Volic gingen we van de eerste klasse naar de hoofdklasse, waar we ons een aantal jaar konden handhaven. Dan degradeerden en promoveerden we weer. Het was een serieus niveau waarin wij prima meekonden. Ik ben weleens gevraagd om mee te trainen op hoger niveau bij Zwolle of Nijmegen, maar als het 'moeten' wordt, is dat het mij niet waard. Ik zou op landelijk niveau op mijn tenen moeten lopen en was niet gemotiveerd genoeg om door te zetten. Het wordt nu allemaal wat minder, want het lichaam wil niet meer zo goed mee. Ik heb al vaker gezegd dat ik wilde stoppen, maar dan wilde een trainer mij er bijhouden om jeugdspelers te helpen. Uiteindelijk speel je alsnog alles.''

 

Sinds vier jaar is Volic een tweedeklasser. ,,Dat is prima, want de meesten worden wat ouder. We hebben er wat spelers uit Nijkerk bijgekregen en er zit wat jeugd aan te komen. Nu denk ik dat mijn tijd in het eerste er wel op zit en ik geef het stokje graag over aan een volgende generatie. En ga met de oude mannen iets rustiger aan doen door een balletje te gooien in het tweede.''