Panemtractuosus-fobie

Na de kerstvakantie is het vroege ochtendritueel weer actueel, waaronder het meenemen van boterhammen naar het werk. Om de week haal ik bij een plaatselijke bakker vijf met goud bekroonde moutbroden die dan in de diepvries gaan. De nog bevroren boterhammen gaan dan 's morgens in het broodbakje. Meestal gaat dit goed. Als het brood in de oorspronkelijke vorm netjes ingevroren is, dan haal je de losse boterhammen er zo vanaf. Soms echter gaat het mis, dan heeft een brood wat klem gezeten in de diepvries of is iets ontdooid geweest en dan weer vochtig bevroren. Dan zijn boterhammen in/aan elkaar vastgevroren. Bij het loshalen van een boterham trek je dan een halve boterham mee of er gebeurt iets nog veel en veel erger, waardoor ik last heb van mijn panemtractuosusfobie.

Waarschijnlijk komt dit door een ervaring zo'n veertig jaar geleden. We gingen regelmatig naar een oudoom van mij in een boerderij achteraf in een klein plaatsje vlakbij Heerenveen. De boerderij had één logeerkamer voor mijn ouders op de begane grond. Wij sliepen op luchtbedden in een hoekje van de zolder die zo groot was als het hele huis. Halverwege de zoldertrap stond een metalen diep bord. In dat bord zat aangelengde melk met stukken geweekt brood voor de kat. Dit bord stond niet voor niets halverwege de trap om te voorkomen dat de hond op de begane grond dit alles direct opslobberde.

's Nachts moest ik een keer naar de wc beneden. Dat vond ik toch wel spannend, want dan moest je in je eentje in het donker die hele zolder over en de trap af naar beneden. Om niemand wakker te maken en om nergens tegenaan te lopen op de zolder sloop ik richting de trap. Op de trap gebeurde het. In het donker stapte ik met blote voeten precies in dat bord met melk. Het volledig geweekte brood sijpelde tussen mijn tenen door omhoog. Het zal ook wel de schrik geweest zijn dat je opeens ergens intrapt wat je niet verwacht, maar ik kan me niet herinneren dat ik ooit nog zoiets vies gevoeld heb.

Af en toe komt dat gevoel helemaal terug bij het pakken van een bevroren boterham. Je zet soms best wat kracht met je nagels om die ene diepgevroren boterham van het brood te halen en een klein stukje brood trek je er met je nagel vanaf en dit ontdooit meteen onder je nagel tot een vies vochtig papje. De rillingen lopen dan over mijn rug en ik voel het weer tussen mijn tenen. Dat gun je niemand.
Ik wens u allen en mijzelf daarom een panemtractuosusfobievrij 2020 toe!

Martijn Fabriek