• Start Putten-Ladelund loop

    Henk Hutten

Ingezonden: Ladelundloop

Volgens mij deugt er helemaal niets aan de Ladelundloop die dinsdag van start is gegaan. Ladelund, de Noord-Duitse plaats waar een deel van de 552 Puttense razziaslachtoffers is omgekomen. Het motto van de hardlooptocht luidt "Opdat wij niet zullen vergeten". Dat is een taalfout: zullen is hier totaal overbodig, want dubbelop, waarmee de slogan tot een pleonasme verwordt. Opdat wij niet vergeten, is voldoende. En verder zijn het grote en overbodige woorden waarmee de organisatie een hardloopcircus opsiert: dankbaarheid, vergeving en verzoening. Hochwertwörter noemt de Duitser die. In het Nederlands weten reclameschrijvers er raad mee. Leraren Nederlands noemen ze clichés, historici, een doekje voor het bloeden. Allemaal kunnen we het erover eens zijn dat het hier om holle frasen gaat. Ze slaan nergens op. We hoeven ons niet meer met de Duitsers te verzoenen, we hoeven ze ook niet meer te vergeven: de daders zijn dood, het hedendaagse Duitsland heeft niets meer van wat de nazi's propageerden en dankbaarheid is een Christen Unie passe-partout dat we inderdaad te pas en te onpas voor elke actie kunnen inzetten.

De organisatie interesseert dat alles ook niet. Niemand heeft over die grote woorden verder gepubliceerd, schrijven is hun sterkste punt toch al niet. Ze willen hardhollen, fietsen, of hinkstapspringen, en dat op andermans kosten. Subsidie dus, en daarvoor neem je wat Christen-Uniekletspraat, ga je bedrijven langs die niet durven weigeren en vraag je de gemeente om 15.000 euro. Je moet altijd wat overvragen, is het niet?

Het past bij Nederlanders om de gemeenschap voor leuke dingen te laten opdraaien, het liefst in combinatie met kanker, armoede, vluchtelingen of zeehondjes. Wie een ramp weet te vinden, gaat helemaal voor de hoofdprijs. Wie in Putten de deportatie van 659 inwoners weet te verbinden aan hedonistisch massavermaak, heeft redenen om aan te nemen dat de gemeenschap ervoor gaat opdraaien, ook al slaat de motivering voor een en ander als een tang op een varken. In Putten wordt de razzia niet vergeten, daar is geen sprake van en dat gegeven opvoeren als een motief voor subsidie is misleidend. Het is zeer merkwaardig dat iemand als wethouder Ard Kleijer zich voor dat karretje laat spannen. Sowieso moet hij ophouden als subsidieverstrekkende partij zich via Twitter te profileren als supporter van die rare Ladelundloop. Daarmee laadt hij de verdenking op zich van cliëntelisme. De ene hand wast de andere. Voor wat, hoort wat: De Ladelundloop als een door de gemeenschap gesubsidieerd Christen-Unieuitje. Christenunieraadslid Lubbert van de Heuvel stemde in de Raad voor subsidie aan dit evenement waaraan hij vervolgens zelf meedoet. Een klassiek geval van belangenverstrengeling.

Maar wat we echt zien, is een land dat geheel van God los raakt en als surrogaat daarvoor betekenisloze rituelen opvoert. Nederland lijdt aan herdenkingsgekte. In Nederland sterven elke dag 600 mensen. Dat laat ons verder koud, maar o wee als zich een ramp voordoet, dan zijn we er als de kippen bij. Voor elke kist uit Oekraïne springt een regiment marechaussees in de houding en wordt het verkeer tot stilstand gebracht. De doden hebben er niets aan en de levenden lijken niet te beseffen dat het hier om bijgeloof gaat. Inderdaad, Nederland is in de ban van herdenken en gedenken en slimme fondsenwervers als die van de Ladelundloop spinnen er garen bij en gaan met uw centen op de loop.

Wat gaan we volgend jaar doen, jongens? Fietsen naar Dachau, mountainbiken rond Auswitch, of barbecueën in Kamp Amersfoort. De subsidieaanvraag is al ingediend. En vergeet het niet hé? Opdat wij niet vergeten! Niet zullen erbij.

Putten, W.M.R. van der Lei